Os contos de Contos de Defuntos

OS CONTOS :

 

A MIÑA GUITARRA


Pablo Seoane era un luthier de moita sona en Compostela. Haberá uns oito anos arranxoume a miña guitarra, que me rompera nunha viaxe en avión.

Pero Pablo morreu, e en paz descanse. E eu, sen mala intención, esquecérame del.

Tempo despois, no medio do caos dunha mudanza, non tiven máis remedio ca acordarme del. Un folleto seu, a súa aparición nun dos meus soños, unha bolsa, un estante, un tablón… e a que non sabedes o que lle pasou á miña guitarra?

 

 

O TRASNO VESTIDO DE TOUREIRO
Contaba meu visavó José de Julián que alá na Costa da Xeira, subindo para a Ghandra, xusto no cruce do Durmiñón, pasan cousas.

E o que tal alí viu…

Unha noite aparecéuselle unha visión única, incrible e retranqueira : un trasno vestido de toureiro que o quixo tourear.

 

 

O CORPO ABERTO
Gonzalo, un amigo meu do Rosal contábame sempre historias de cando era neno e ao seu avó, que era corpo aberto, lle entraban defuntos dentro. Para Gonzalo non deixaba de ser normal. E incluso, se recoñecían ao defunto que lle entrara ao vello, ían avisar á familia para que falase co seu defuntiño.

Pero o seu avó aínda vive. E estas cousas aínda pasan. E a última que pasou, non ten desperdicio…

 

 

OS CATRO AMIGOS


Hai xa ben de anos, volvendo da festa case ao saír o sol, un rapaz atopouse cun feixe de xente diante da súa casa. Viu as portas abertas. Viu máis xente dentro. Viu luces de velas. Viu un cadaleito e recoñeceu ao morto…

O caso foi cando llelo tivo que contar aos seus catro amigos ao día seguinte e as promesas que dalí saíron.

 

 

ROMANCE DAS SILVAS
Este é un romance que intento cantar co pouco xeito que teño cantando. Compúxeno a partir dunha historia moi coñecida por todo o país dun que entrou de noite no cementerio para facer o cafre e demostrar que non tiña medo, pero cando foi saír algo o agarrou con forza… e aí si que colleu medo dos mortos e botou a noite a chorar e a arrepentirse.

De día, viu que non eran os mortos quen o agarraban, senon unhas silvas.

 

 

EU VIN Á COMPAÑA
A Compaña, que de “santa” non ten nada, existe e non é como a pintan. Xa non. Eu vina, con dous amigos máis. Íamos nun coche, polo monte da Grova para arriba, perdidos, ás catro da mañá. Era unha noite de lúa nova e só se vía o que os faros do coche alumeaban…

E alí estaban, en fila, camiñando en silencio, mirando ao frente. Eran quince e eu nunca olvidarei a cara dun home que se xirou para mirarme.

Pero non os recoñecimos. Non nos dimos que conta que era a Compaña ata que os perdimos de vista. Que enganados estamos! O mundo dos vivos cambiou, si. Pero que pensades? Que o dos mortos non cambia? A Compaña xa non é o que era…

 

 

Se queres oír a música, preme aquí.